اعتراض به تخلفات آشکار در انتخابات

لحظه های من ٍ بی تو


من به موسوی رای میدهم.

ایرانیم..ایرانی که پهناورترین کشور، حاصلخیزترین خاک، وکهنترین تمدن دنیا نیست..

مردمانش هم باهوشترین، درستکارترین، بافرهنگترین، و خلاصه سرآمد مردم دنیا نیستند..

ولی

این را میدانم که این کشور و این خاک را دوست دارم ،که ایران را آباد و ایرانی را آزاد میخواهم.

من امروز ، فرزند انقلاب همان نسلی هستم که سرخورده از آنچه بر آرمانهایشان رفته ، سر در گریبان فرو برده اند و دیگر سالهاست که فقط گوش به سوی آنچه از آنسوی آبها میآید دارند و پاهایشان از گامهای سی و اندی سال پیش هنوز خسته است.. جز ناله های فروخورده در گلو یا بحث سیاسی در هر بزم و گردهمایی به هیچ حرکت و تغییری معتقد نیستند..

بیشتر سالهای زندگیم را با شنیدن رویا های برباد رفته سپری کردم، اکنون میخواهم که وضع موجود تغییر کند حتی فقط یک گام.

من، امروز انقلاب و کودتا و براندازی نمیخواهم، چه به جمهوری اسلامی معتقد باشم یا نباشم، فقط دیگر از یکجا نشستن و غرغر کردن خسته شده ام..

برای من نوار سبز نشان پرچم اسلام نیست، بلکه نمادی است از حرکت جمعی انسانهایی که میخواهند حرف بزنند، حرکت کنند و آزاد باشند

موسوی را هم نجات بخش نمیدانم ، فقط میدانم که اگر اورا انتخاب میکنم هرروز تمام ارزشهای انسانیم را لگدمال نمیکند، بیکاری، فقر ، اعتیاد و انزوای کشورم در جامعه ی جهانی را انکار نمیکند و با وعده ماهی ٨٠ هزارتومان و انرزی هسته ای در قابلمه فریبم نمیدهد، و شعورم را هردم به سخره نمیگیرد..

من از موسوی انتظار معجزه ندارم، بلکه ازو قدری مدیریت میخواهم تا کشورم را بی سامانتر از این نبینم، که به خاطر ایرانی بودنم شرمنده نباشم ، و به بهای اندکی آزادی به هر ناکجا آبادی نگریزم!

فردای روشن ایران ، نیازمند حرکت امروز ماست ، حرکت برای تغییر ..

گامی من، گامی تو

 

 


لیلی..