اعتراض به تخلفات آشکار در انتخابات

لحظه های من ٍ بی تو


خود کاوی

از دیشب تا حالا دارم فکر میکنم آیا واقعن بدی این کارم(شغل فعلی) اینقدر زیاده که تو این اوضاع احوال ولش کنم؟؟ راستش همش این سوال جلوی چشمم میاد که نکنه واقعن ازون دسته آدمهایی هستم که اصولن بیشتر از 2-3 سال (نهایتش 4سال) نمیتونم یه جا بند بشم و وقتی مهلت منقضی میشه دنبال یه بهانه میگردم که بزنم بیرون چون احساس خفگی میکنم؟؟ و اینو هم میدونم که وقتی کاری زیادی روتین و یکنواخت میشه و جای تغییر هم نداره زودتر بهانه دستم میده..با کمی اغماض الگو های شخصیتی و روانی رو هم در نظر بگیرید!

فعلن نمیتونم نظرقطعی راجع به این موضوع بدم، شاید اگر کارهایی که داشتم همون vocationم میشد موضوع فرق میکرد.. اینکه اساسن vocationی که بهش فکر میکنم چقدر با واقعیت صدق میکنه هم خودش یه بحث دیگست..البته اگه واقعن به این نتیجه برسم هم باز یک قدم به جلوست ، چون این یعنی خودم رو میشناسم و دیگه سرخودم یکی رو شیره نمیمالم..

پ.ن جدن این یکی داره خفم میکنه..کمک!

 


لیلی..